Het is goed geweest. Zeven maanden werken in La Paz, steeds op zoek naar de beste manier om de leerkrachten en ouders te ondersteunen, zeven maanden uitzonderlijke ervaringen opdoen en soms moeten slikken bij de aanblik van het resultaat van mijn werk.
´Een druppel op een hete plaat´, zo zou je mijn tijd hier kunnen noemen, maar ik ben er van overtuigd dat ik écht iets wezenlijks heb uitgemaakt. Doordat ik samen met Patricia álle gezinnen thuis heb bezocht, hun verhalen heb gehoord en hun mogelijkheden heb gezien, voelen ouders zich gehoord. Ze zijn meer betrokken bij hun kind en bij de school, wat we konden merken aan de opkomst voor de gebarentaallessen. In mijn laatste week zijn we daar eindelijk mee gestart. Een dove docent geeft de komende twee maanden drie keer per week gebarentaalles aan de ouders. Laten we hopen dat de ouders zich daardoor sterker gaan voelen in de communicatie met hun kind.
´¡Ojalla!´ (laten we hopen). Het is een uitdrukking in het Spaans die ik vaak heb horen gebruiken. In een land waar ´hopen´ en ´wachten´ met hetzelfde woord (´esperar´) worden uitgedrukt, kan je je afvragen in hoeverre mensen ook doorhebben dat ze zélf een hand kunnen hebben in de verwezenlijking van hun doelen. Dat is meteen het meest hekele punt aan mijn werk hier. Ik heb met mijn workshops voor de leerkrachten en in de gesprekken met ouders handreikingen willen geven voor het actief nastreven van hun doelen. Ik heb gemerkt dat de leerkrachten op weg zijn, maar nog een heel pad te gaan hebben. Ojalla dat de directrice na mijn vertrek actief aan de slag gaat met de doelen die we samen hebben geformuleerd en waarvoor we de eerste stappen in de goede richting hebben gezet. Ojalla dat de ouders zich een positiever beeld kunnen vormen van de toekomst van hun dove kind. Ik heb me vaak verbaasd over de beperkte betrokkenheid van sommige ouders bij hun kind. Wie kan me uitleggen hoe het bijvoorbeeld kan dat de moeder van Roberto, met zijn 23 jaar onze oudste leerling, al 23 jaar een dove zoon heeft en geen enkele manier heeft om met haar zoon op enig niveau te kunnen communiceren? ´Mijn moeder komt niet naar de gebarentaallessen, ze heeft het te druk´, vertelde Roberto me. Wat een kans die compleet verloren gaat door desinteresse, want deze moeder heeft maar één kind en juist dit gezin zou het financieel aankunnen om gedurende twee maanden wat tijd in gebarentaallessen te investeren.
Andere ouders aanhoren wel dat hun kind overtuigend betere kansen zou hebben als het zijn hoortoestellen zou gebruiken, maar doen vervolgens weinig met die informatie. Misschien zijn de begrippen ´kansen´ en ´mogelijkheden´ nooit een onderdeel geweest van het toekomstbeeld wat ze voor hun dove kind hadden en zijn ze daardoor meer gericht op hun andere kinderen die wél kunnen horen. Óf de ouders stellen andere prioriteiten. Ik heb veel geleerd de afgelopen tijd, maar ik begrijp nog steeds niet alles.
Maar deze bedenkingen nemen niet weg dat ik het goed heb gehad. Ik heb genoten van de ervaring en heb de mensen hier iets sterker in hun schoenen achtergelaten.
´Een druppel op een hete plaat´, zo zou je mijn tijd hier kunnen noemen, maar ik ben er van overtuigd dat ik écht iets wezenlijks heb uitgemaakt. Doordat ik samen met Patricia álle gezinnen thuis heb bezocht, hun verhalen heb gehoord en hun mogelijkheden heb gezien, voelen ouders zich gehoord. Ze zijn meer betrokken bij hun kind en bij de school, wat we konden merken aan de opkomst voor de gebarentaallessen. In mijn laatste week zijn we daar eindelijk mee gestart. Een dove docent geeft de komende twee maanden drie keer per week gebarentaalles aan de ouders. Laten we hopen dat de ouders zich daardoor sterker gaan voelen in de communicatie met hun kind.
´¡Ojalla!´ (laten we hopen). Het is een uitdrukking in het Spaans die ik vaak heb horen gebruiken. In een land waar ´hopen´ en ´wachten´ met hetzelfde woord (´esperar´) worden uitgedrukt, kan je je afvragen in hoeverre mensen ook doorhebben dat ze zélf een hand kunnen hebben in de verwezenlijking van hun doelen. Dat is meteen het meest hekele punt aan mijn werk hier. Ik heb met mijn workshops voor de leerkrachten en in de gesprekken met ouders handreikingen willen geven voor het actief nastreven van hun doelen. Ik heb gemerkt dat de leerkrachten op weg zijn, maar nog een heel pad te gaan hebben. Ojalla dat de directrice na mijn vertrek actief aan de slag gaat met de doelen die we samen hebben geformuleerd en waarvoor we de eerste stappen in de goede richting hebben gezet. Ojalla dat de ouders zich een positiever beeld kunnen vormen van de toekomst van hun dove kind. Ik heb me vaak verbaasd over de beperkte betrokkenheid van sommige ouders bij hun kind. Wie kan me uitleggen hoe het bijvoorbeeld kan dat de moeder van Roberto, met zijn 23 jaar onze oudste leerling, al 23 jaar een dove zoon heeft en geen enkele manier heeft om met haar zoon op enig niveau te kunnen communiceren? ´Mijn moeder komt niet naar de gebarentaallessen, ze heeft het te druk´, vertelde Roberto me. Wat een kans die compleet verloren gaat door desinteresse, want deze moeder heeft maar één kind en juist dit gezin zou het financieel aankunnen om gedurende twee maanden wat tijd in gebarentaallessen te investeren.
Andere ouders aanhoren wel dat hun kind overtuigend betere kansen zou hebben als het zijn hoortoestellen zou gebruiken, maar doen vervolgens weinig met die informatie. Misschien zijn de begrippen ´kansen´ en ´mogelijkheden´ nooit een onderdeel geweest van het toekomstbeeld wat ze voor hun dove kind hadden en zijn ze daardoor meer gericht op hun andere kinderen die wél kunnen horen. Óf de ouders stellen andere prioriteiten. Ik heb veel geleerd de afgelopen tijd, maar ik begrijp nog steeds niet alles.
Maar deze bedenkingen nemen niet weg dat ik het goed heb gehad. Ik heb genoten van de ervaring en heb de mensen hier iets sterker in hun schoenen achtergelaten.
Mijn afscheid was prachtig, met dansende kinderen, een certificaat en een Boliviaanse trofee, kinderen die uit hun dak gingen toen ik ze elk een foto van zichzelf kado deed, ouders die me tijdens hun gebarentaalles trakteerden op warme chocolademelk en taart, en leerkrachten die me uitgebreid bedankten en me op het hart drukten dat ik vooral een keer terug moet komen. Wie weet….
gebarende ouders na hun eerste les
en óf ik de kinderen zal missen...
wat een feest!
voor sommige kinderen is dit de eerste foto die ze van zichzelf hebben
een certificaat (érg belangrijk hier), een bloemenkrans én een Boliviaanse trofee
Ik heb La Paz achter me gelaten. Vanaf nu is mijn leven daar deel van mijn herinnering en geniet ik van een lange vakantie. Ik ben nu in Santa Cruz, in het Oosten van Bolivia en reis van hieruit verder naar Argentinia en Chili. Half december vlieg ik naar Costa Rica om daar mijn laatste vijf weken vakantie te vieren met Wim.
Hou mijn weblog in de gaten, want ik laat jullie meereizen via mijn foto´s…
Tot later!
3 opmerkingen:
Cruzeña!
Mooi om zo'n afrondende mail te lezen, waarin je evalueert, terugkijkt en vooruitkijkt!
Geniet van je reis, weer voorzichtig en wat een heerlijk vooruitzicht om Wim straks weer in je armen te sluiten!
¡Besitos!
Hoi! Wat leuk dat je toch nog naar Santa Cruz bent afgereisd. Maar jammer dat ik er nu niet meer zit. Veel succes met je reis en misschien kunnen we als je terug bent in NL elkaar een keer ontmoeten. Groetjes, Karmijn
Beste Elke,
Ik heb genoten van je verslaggeving vanuit Bolivia. Niet alleen je blog is puik werk, maar vooral het werk dat je ginder gepresteerd hebt. Je hebt meer dan een kei verlegd in de rivier.
Luc
Een reactie posten