“Ik heb de reis van mijn leven!”

Dat schreef Danielle tijdens haar vakantie in een sms-je aan het thuisfront. De twaalf dagen Bolivia werden door het missen van een vlucht in Miami op de heenweg helaas verkort tot tien dagen, maar dat mocht de sfeer niet drukken. Met zijn vieren hebben we genoten van een heerlijke vakantie. De bezoekende dames hebben zich verbaasd over het leven in La Paz, keken hun ogen uit bij een bezoek aan het Titicacameer en Isla del Sol, werden ontroerd door een bezoek aan mijn school en het bijwonen van een hoortoesteldonatie, en de overweldigende uitzichten op de zoutvlaktes in Uyuni waren een waardige afsluiter van een geweldige tijd. De laatste middag werden we door Tahia (mijn collega-audioloog) verwend met een Boliviaanse maaltijd bij me thuis. Ook dat deed erg goed…
Hieronder weer wat beelden om ook jullie mee te laten genieten…

Brigitte en m´n moeder in een bootje onderweg naar Copacabana

De kinderen van het restaurant in Copacabana (verse zalmforel!) vinden digitale camera´s erg interessant...

Inka-ruïnes op het noordelijke deel van Isla del Sol

een muziekje delen op de boot van Isla del Sol naar Copacabana

La Paz is één grote markt...

Als dochter van een naaimachineverkoper móest Danielle met deze kleermaker op de foto...

winkel voor de traditionele cholitarokken en -onderrokken

m´n moeder speecht (en trakteert met Belgische pralines en spekken) bij het bezoek aan m´n school

en de leerkrachten laten het zich goed smaken...

ik in actie...

Danielle oefent met de jongste kinderen het marcheren voor (opnieuw) een defilé

Salar de Uyuni: een zoutvlakte van 140 bij 160 km

het reisgezelschap met gids en kok aan de lunch tijdens de Salar-tour

Salar de Uyuni: een magische plek...

de Tunupa-vulkaan (5400 m), aan de rand van de zoutvlakte

hoog tijd voor wat gekke foto´s (voor het familiearchief)...

Boliviaanse lunch in mijn huis in La Paz, bereid door Tahia... erg bijzonder!

En nu weer aan het werk! Er resten me nog zes weken voordat ik La Paz verlaat en Bolivia, Argentinia, Chili en Costa Rica ga verkennen. Zes weken die ik ten volle wil gebruiken! Tot later...

Vier dames op stap!

Even geen verhaal, maar een eerste sfeerfoto van onze vakantie! Van links naar rechts: Denies (m´n moeder), ikke, Brigitte (m´n tante) en Danielle (m´n nicht). Eergisteren op Isla del Sol....
Het gaat ons goed!

Groetjes van ons vieren!

¡Viva Bolivia! ... mét gebaren ...

Het is belangrijk om gezien te worden. Voor dove mensen binnen hun land en omgeving, en zeker voor dove mensen in Bolivia.

Drie keer per jaar vinden defilés met schoolkinderen plaats om belangrijke feestdagen te vieren: de Día del Mar (23 maart), de Día de La Paz (16 juli) en de Día de Bolivia (6 augustus). Schoolkinderen dragen hun mooiste uniform, marcheren met hun drumband en zwaaien met vlaggetjes terwijl ze door de straten lopen. Voor elk kind een unieke belevenis, maar tot nu toe nooit toegankelijk voor onze kinderen. Eerder was onze school onderdeel van een instituut, waardoor ze uitgesloten werd van deelname aan defilés. Vorig jaar werd de school onafhankelijk, maar zolang je geen eigen naam hebt en nog niet officieel bent erkend door het ministerie van onderwijs word je van deelname uitgesloten. Maar niet deze keer!
Onze school heet sinds een week ‘Unidad Educativa Huascar Cajias’. Een eigen naam, een eigen status en rechten bij de overheid. De leerkrachten hebben dan ook erg hun best gedaan om hun school toegelaten te krijgen tot het defilé van afgelopen vrijdag, ter ere van de onafhankelijkheidsdag op 6 augustus. Er werd gerepeteerd met het zingen van het volkslied met gebaren, op de speelplaats oefenden de kinderen het marcheren in drie lange rijen, en op vrijdag verschenen de oudste vier klassen op hun paasbest op de plaats van gebeuren. Leerkrachten strak in het pak, waardoor ik nog even dacht er onderuit te kunnen komen. ‘Ik heb geen kostuum, en geen nette schoenen, dus kan ik niet mee in de optocht’, was mijn redenering. Maar prompt werd het meest onelegante pak voor me geregeld, in een kleur die me tien jaar ouder deed lijken en in een maat waarin het leek of ik eerder twintig kilo zwaarder was geweest. Bergschoenen eronder (tot hilariteit van enkele kinderen), en netjes in de rij.

Het was een geweldige ervaring. Tijdens het zingen van het volkslied stond onze tolk (leraar Eduardo) vooraan op de podiumtrappen naast de officials, onze oudste jongens gebaarden het lied vol overtuiging, en daarna in de optocht ging de aanwezigheid van onze bijzondere kinderen aan niemand voorbij. Glunderend stapten ze voor het podium langs, met de handen het gebaar voor Bolivia vormend, en stralend naar de ontroerde ouders die aan de kant stonden te applaudisseren (met de handen wapperend in de lucht). De rest van het publiek nam dat wapperen graag over en sommigen imiteerden het gebaar.

Het voelt goed om de buitenwereld te laten zien dat er ook een school voor dove kinderen is in La Paz, en dat onze kinderen net als alle anderen onderdeel uitmaken van hun maatschappij. Een mijlpaal, meen ik…

Daar trek ik graag een onappetijtelijk pak voor aan!