Thuis!

Pura Vida

Hoe sluit je een jaar als dit op een memorabele manier af? Met vier weken ´Pura Vida´ (het pure leven) in Costa Rica, mét m´n Wim. Een heerlijk ontspannen vakantie, waarin ik langzaam ging wennen aan het idee om weer naar huis te gaan. Ik heb weer een overdosis natuurschoon op mijn bordje gekregen, zowel in de verschillende nationale parken als op de eindeloze stranden én ook onder water tijdens een aantal duiken. Wát een ervaring, en weer een hele nieuwe wereld om te ontdekken...

Wat foto´s voor de liefhebbers:

En nu zit mijn tijd hier er op. Ik ben weer in Lima, waar ik 50 weken geleden ook één nachtje geslapen heb en waar vandaan ik morgenavond weer naar huis vlieg. Ik voel me rijk en kan terugkijken op een erg bijzonder levensjaar. En uitkijken naar het weerzien thuis, want ook daar staat me een goed leven te wachten...

Tot snel!

'Water wat valt'

Acht nachten in hetzelfde bed slapen! Dat was ondertussen al tien weken geleden, en eindelijk kon het weer in Buenos Aires. Ben tot rust gekomen in een stad waarin oud en nieuw perfect samengaan. Ik heb rondgestruind in de verschillende buurten, genoten van live muziek en tango op de zondagse antiekmarkt, een bezoek gebracht aan de begraafplaats én ik ben helemaal losgegaan met shoppen. Het voelt goed om na al die maanden weer iets nieuws aan te kunnen trekken. Hoewel, als je twee kilo nieuwe kleren per post naar Amsterdam moet sturen, heb je misschien lichtjes overdreven...

Plaza del Congreso

Begraafplaats in Recoleta

Het graf van Evita Perón

Puerto Madero, het hippe havengebied

'Ik ga niet naar de watervallen van Iguazú, da' s eigenlijk gewoon water wat valt...'.

Dat hoorde ik een Belgische toeriste verkondigen in Chili. Tja, zo kan iemand denken die op wereldreis is en meent dat ze in zes weken Bolivia, Chili en Argentinia wel kan 'doen'. Maar ik wilde het niet missen!

Dus reisde ik vanuit Buenos Aires zestien uur met de bus naar het Noorden, heb me vervolgens twee dagen laten overweldigen door al dat water, en ben daarna in opnieuw zestien uur bussen naar Buenos Aires teruggekeerd.

En óf het de moeite was! Wat een kracht, en wat een omvang! Mag ik u voorstellen: gewoon water wat valt...

en dat moet je in bewegende beelden zien natuurlijk!

Vandaag ben ik voor het laatst in Buenos Aires. Na al die maanden van huis is dit ook mijn laatste dag als solist. Morgen vlieg ik naar Wim in Costa Rica, en daarna kom ik naar huis...

Tot later!

Overdosis natuurschoon

En zo ben ik weer een maand verder... Een maand waarin ik vele uren in de bus doorbracht, een actieve vulkaan beklom, in een café boeken las terwijl het buiten regende, in vier dagen 1450 km naar het Zuiden vaarde, een trektocht deed van vier dagen in een prachtig nationaal park, wolkenhemels zag die bij ons écht niet gemaakt worden en indrukwekkende landschappen, oude koloniale architectuur, wijngaarden, gletsjers en meer moois aanschouwde. Ik heb een overdosis natuurschoon op mijn netvlies gehad, maar heb er ten volle van genoten. En nu is het aan jullie om even mee te reizen!

Estancia van (alweer) de Jesuieten in Alta Gracia, bij Cordoba

Straatbeeld in Cordoba

Wijngaarden bij Mendoza

En wijn moet geproefd worden...

Na een tiental dagen in Noord-Argentinië stak ik de grens over naar Chili. Ik kwam in Santiago terecht, een wereldstad naar mijn hart. Van daaruit bracht ik een bezoek aan Valparaíso, een havenstad die tegen verschillende heuvels is aangebouwd. Wie niet (altijd) wil traplopen, kan er gebruik maken van verschillende ´liften´. Mooi...

Plaza de Armas in Santiago

Valparaíso

Op naar het zuiden! Patagonia was mijn volgende grote reisdoel, maar waarom onderweg niet nog even een vulkaan beklimmen? Een fikse klim van zes uur, via besneeuwde bergwanden, goed ingepakt tegen de wind en de kou, met sneeuwijzers onder m´n schoenen. Op de top werd ik beloond met een zicht in de actieve krater, een extreem krachtige wind die me bijna van m´n sokken blies en de stank van sulfur die je de adem benam. Lastig, als je het laatste stuk steil moet klimmen en na al die uren even van het uitzicht wil genieten. Maar de moeite!

Vulkaan Villarrica (met een stoeltjeslift voor de eerste drie uur klimmen, maar die namen we niet...)

De krater

Chiloë: een archipel voor de Chileense kust, in het merendistrict. Een groot eiland waar niet veel meer te doen viel dan door de straten met houten huizen struinen, te genieten van vis en zeevruchten, te schuilen voor de regen met een goed boek, en wat te wandelen in het Nationaal park. En dat beviel me prima...

Als tussendoortje: een foto van na zonsondergang in Puerto Varas, een dorp waar ik de nacht doorbracht voordat ik de boot in ging...

Hoe reis je naar het Zuiden van Patagonia? Met bussen langs bochtige ongeasfalteerde wegen, waarbij je regelmatig een kanaal of een fjord moet oversteken. Okee, leuk, maar ik gaf tóch de voorkeur aan de boot. Met een tweehonderdtal andere reizigers scheepte ik in in een cargoschip, waarmee sinds enige tijd ook passagiers kunnen reizen. 72 Uren varen, dag en nacht, om een afstand van 1450 km af te leggen. Door fjorden, nauwe kanalen, een stuk over de Stille oceaan, langs groene heuvels en besneeuwde bergen. Een onbedorven gebied, waar het weer grillig is, maar de passagiers van onze boot al snel bestempeld werden als ´very lucky passengers´ omdat we drie dagen lang onder een nagenoeg strakblauwe hemel op het dek van de zon konden genieten. En dan zie je deze wereld aan je voorbijglijden:

Na drie dagen varen: Puerto Eden, een dorp wat afgesneden is van de buitenwereld en afhankelijk van onze boot die twee keer per week langs komt varen

Gletsjer Pio XI, een uitloper van de enorme continentale ijsvlakte, die we onderweg met onze boot even een bezoekje gingen brengen

De boot dropte ons in Puerto Natales, op de stoep van Nationaal Park Torres del Paine. Dit park staat bekend om zijn diversiteit in landschappen, om ´de torens van Paine´ (granieten pijlers die blauwig kleuren onder het zonlicht), om zijn vier seizoenen in één dag en om de toegankelijkheid van een gletsjer. In vier dagen legde ik 75 km af, te voet, met een volle rugzak met tent en voedsel én in het goede gezelschap van vier Nederlanders. Wat een tocht!

Patagonische luchten in Puerto Natales

En als je dan na uren bergop lopen bij de Torres aankomt, hullen die zich in de mist. Jammer, maar het park gaf ons nog andere kadootjes...

Drijvende ijsschotsen

Gletsjer Grey

Chau Chili, weer naar Argentinië! Na Torres del Paine reisde ik nog even door naar de Argentijnse kant van de continentale ijsvlakte, waar ik mijn bezoek aan Patagonia afsloot met zicht op de Perito Moreno gletsjer. Eén van de bekendste gletsjers, die je met zijn pieken van 65 m boven water en het besef van nog 110 m ijs onder water érg klein doet voelen. Je hoort het ijs kraken en af en toe ploft een stuk met een donderend geraas het water in. Machtig!

Daar ging een stuk...

En nu zit ik in Buenos Aires. Ben geland in een leuk hostel, in een stad die ik graag ga verkennen. De komende week reis ik nog even naar het Noorden, naar de watervallen van Iguazu. Dat kan er nog wel bij. 17 December zit mijn tijd in Zuid Amerika er op, en vlieg ik naar Costa Rica voor mijn kers op de taart...

Tot later!