¡Viva Bolivia! ... mét gebaren ...

Het is belangrijk om gezien te worden. Voor dove mensen binnen hun land en omgeving, en zeker voor dove mensen in Bolivia.

Drie keer per jaar vinden defilés met schoolkinderen plaats om belangrijke feestdagen te vieren: de Día del Mar (23 maart), de Día de La Paz (16 juli) en de Día de Bolivia (6 augustus). Schoolkinderen dragen hun mooiste uniform, marcheren met hun drumband en zwaaien met vlaggetjes terwijl ze door de straten lopen. Voor elk kind een unieke belevenis, maar tot nu toe nooit toegankelijk voor onze kinderen. Eerder was onze school onderdeel van een instituut, waardoor ze uitgesloten werd van deelname aan defilés. Vorig jaar werd de school onafhankelijk, maar zolang je geen eigen naam hebt en nog niet officieel bent erkend door het ministerie van onderwijs word je van deelname uitgesloten. Maar niet deze keer!
Onze school heet sinds een week ‘Unidad Educativa Huascar Cajias’. Een eigen naam, een eigen status en rechten bij de overheid. De leerkrachten hebben dan ook erg hun best gedaan om hun school toegelaten te krijgen tot het defilé van afgelopen vrijdag, ter ere van de onafhankelijkheidsdag op 6 augustus. Er werd gerepeteerd met het zingen van het volkslied met gebaren, op de speelplaats oefenden de kinderen het marcheren in drie lange rijen, en op vrijdag verschenen de oudste vier klassen op hun paasbest op de plaats van gebeuren. Leerkrachten strak in het pak, waardoor ik nog even dacht er onderuit te kunnen komen. ‘Ik heb geen kostuum, en geen nette schoenen, dus kan ik niet mee in de optocht’, was mijn redenering. Maar prompt werd het meest onelegante pak voor me geregeld, in een kleur die me tien jaar ouder deed lijken en in een maat waarin het leek of ik eerder twintig kilo zwaarder was geweest. Bergschoenen eronder (tot hilariteit van enkele kinderen), en netjes in de rij.

Het was een geweldige ervaring. Tijdens het zingen van het volkslied stond onze tolk (leraar Eduardo) vooraan op de podiumtrappen naast de officials, onze oudste jongens gebaarden het lied vol overtuiging, en daarna in de optocht ging de aanwezigheid van onze bijzondere kinderen aan niemand voorbij. Glunderend stapten ze voor het podium langs, met de handen het gebaar voor Bolivia vormend, en stralend naar de ontroerde ouders die aan de kant stonden te applaudisseren (met de handen wapperend in de lucht). De rest van het publiek nam dat wapperen graag over en sommigen imiteerden het gebaar.

Het voelt goed om de buitenwereld te laten zien dat er ook een school voor dove kinderen is in La Paz, en dat onze kinderen net als alle anderen onderdeel uitmaken van hun maatschappij. Een mijlpaal, meen ik…

Daar trek ik graag een onappetijtelijk pak voor aan!